پایان ماجراجویی ۲۰ ساله کاپیتان محبوب تراکتور

اگر در تبریز و بالاخص تراکتور بازیکن بومی نباشید یا رگ و ریشه‌ی آذربایجانی نداشته باشید؛ حتما باید امتحان کیفی پس دهید تا مردم در دل‌هاشان جایی برایتان باز کنند. مهدی کیانی از شاگرد اول‌های این مکتب بود. تمام ویژگی های یک هافبک دفاعی جنگنده در او یافت می‌شد و چاشنی تعصب، نامش را بعد از ۱۱ فصل حضور، در سیاهه‌ی بازیکنان فراموش‌نشدنی تاریخ سرخپوشان تبریزی سنجاق کرد.

او ۲۵۸ بازی در لیگ برتر برای تراکتور انجام داد و سال‌ها نقش یک رهبر در میانه میدان را ایفا کرد. ۸ گل و ۸ پاس‌گل، آماری نیست که نام او را در تاریخ ماندگار کند؛ آنچه که کیانی را کیانی کرد، آن تعصب بی‌بدیل و ایستادگی‌اش در روزهایی بود که تیم با طوفان‌های مختلف دست‌وپنجه نرم می‌کرد.

کیانی از آن دسته هافبک‌هایی بود که با بازی‌خوانی و تکل‌های به‌موقعش، نظم آشفته‌ی میانه میدان را به ثبات می‌رساند. در روزهایی که در اصفهان و سپاهان پیراهن زرد را بر تن داشت، شاید بازوبند را هم بست، اما قلبش همواره در تبریز می‌تپید. آن دو نائب‌قهرمانی با سپاهان، هرچقدر هم که شیرین بود، اما هیچ‌کدام نمی‌توانست جای فریادهای سکوهای یادگار را برای او پر کند. همان سکوهایی که روزگاری با شعار “غیرتی‌ام غیرتی‌ام، من مهدی کیانی‌ام” او را به وجد می‌آوردند.

به گزارش شهریارپرس، ۳۵۳ بازی در لیگ برتر، از مس کرمان تا گسترش فولاد و روزهای درخشان در تبریز و اصفهان، پرونده‌ی یکی از معدود مردان کم‌حاشیه فوتبال باشگاهی ایران را بست. او که حالا هدایت بعثت کرمانشاه در لیگ دسته یک را بر عهده دارد، در قامت مربی به میدان بازگشته است، اما برای هواداران تراکتور، مهدی کیانی همیشه همان کاپیتان متعصب باقی خواهد ماند.